Geboren in Drenthe in een klein dorpje. Ik heb een broer en twee zusjes. Mijn vader was postbode en daarnaast had hij een kleine boerderij. Mijn moeder moest vaak werken bij mijn oma (zij hadden een café en een winkel).  Mijn opa en oma woonden tegenover ons dus ook wij waren daar veel.

Wij, als kinderen, konden van alles doen na schooltijd. Buitenspelen, zo zijn wij groot gebracht. Ook ik heb op zeer jonge leeftijd met verlies te maken gehad.

Mijn moeder overleed aan een hersentumor toen ik 11 was. De cultuur, waar ik in ben opgegroeid, was dat er niet gesproken werd over de dood. Het was een te pijnlijk onderwerp.

Ik ging de zorg in en kwam op de afdeling chirurgie te werken. Ik was toen 18 jaar. Op deze afdeling kwam ik een patiënt tegen, die ook niet meer beter ging worden en deze mw. had ook drie kinderen.

Dit moment en deze situatie is zo hard bij mij binnen gekomen, dat op dat moment de rouwverwerking in gang is gezet van mijn moeder. We waren toen al 8 jaar verder. Mijn afdelingshoofd begreep wat er aan de hand was en ik kreeg hulp vanuit het ziekenhuis en heb de brieven methode gedaan.

Daarna heb ik van mijn oma’s, opa’s, goede vriend, peettante, ooms, schoonvader en nog vele anderen afscheid moeten nemen. En toen kwam de dag  dat ik een telefoontje van de politie kreeg.

Jouw zoon heeft een ongeluk gehad en hij is dood.

Wij waren op dat moment in het buitenland. Dit telefoontje en dat gevoel, wat toen bij mij binnen kwam, is niet uit te leggen. Ik voelde een hele grote klauw van een tijger, die mijn hart eruit trok. Het bloed voelde ik stromen en de wond voelde gescheurd.

Nu kan een ieder bedenken dat het niet een gemakkelijke periode is geweest. Ik ben na 3 maanden heel hard gaan werken. Ik ben opgevoed van je moet doorgaan. Maar 5 jaar  later ben ik als een oud vodje in elkaar gestort. Ik zat op het diepste punt van mijn leven en moest die put weer uit. Hoe? Ik wist het niet en ben klimmend en vallend weer opgestaan. Het heeft bij mij echt 3 jaar geduurd. In heb in die drie jaar ook van mijn vader en schoonmoeder afscheid moeten nemen.

In die periode is ook mijn creatieve tijd om de hoek gekomen. Ik heb hiermee heel veel rust en ontspanning gevonden. Niet hoeven denken maar gewoon lekker bezig zijn. Effe weg van alles. Ik gun dit iedereen.

Ik heb veel geleerd in die tijd en gebruik dit nu om anderen te helpen. Ik heb het kunnen omzetten in kracht. En dat maakt mij heel gelukkig.

Nu 2023

Ik heb ondertussen mijn HBO  Diploma Coach en Counseling gehaald en daarna ook op HBO niveau mijn specialisatie Rouw en Verlies.

• Opleiding Bijenkaartlezen.
• Opleiding Intuïtie en Mediumschap.
• Heb vrijwilligerswerk gedaan bij een instelling voor mensen met kanker of familie die met kanker te maken hebben gehad.
• Geef creatieve workshops voor mensen die hun kind zijn verloren.
• Geef creatieve workshops met verlies en/of rouw.
• Werk als vrijwilliger bij de VPTZ ( Vrijwilliger Palliatieve Terminale Zorg). En heb daar veel cursussen gedaan, passend bij dit onderwerp.

Hou van mooie gesprekken met vrienden, mijn ontspanning zoek ik in fietsen,  motorrijden en op de camping zijn. Word erg gelukkig van de natuur, water en bergen doen mij goed.

Heb hele fijne mensen om mij heen en Bowie zijn vrienden zijn nu mijn bonuskinderen. Ben gelukkig met mijn man en draag mijn zoon Bowie heel dicht bij mij in mijn hart.

Dit heb ik niet gekregen, hier heb ik hard voor moeten werken.

Wil jij eens praten? Ik ontmoet jou graag.